بی چگونگی

ابرهای عظیم و در حال حرکت در کنار دیختگی‌های بنای تاریخی و ترکیب بندی ‌هایی با خطوط مایل و شره‌ها و تاش‌های رنگی حالتی در سیلان و حماسی به منظره‌ها داده است، جوهره‌ای که در نقاشی‌های دوره‌های قبل او از طریق انتزاع فراهم میشد.

این منظره‌ها به همین خاطر از چشم اندازهایی بازنمایانه فراتر می‌روند و جنبه ‌هایی تازه و وصف ناپذیر را پیش می‌کشند و بیننده را به این همه دعوت میکنند.

((بهنام کامرانی))