بی جا
شهر نماد تمدن، خرد و نظم است؛
جایی که انسان با دست کشیدن از طبیعت و بهرهگیری از دانش، محیطی قانونمند برای آغاز مدنیت بنا کرد و شهر به نمود پیشرفت بشر بدل شد.
اما سوال مهم اینجاست که پس از قرنها پیشرفت علمی و تکنولوژیک، آیا بشر به امنیت و مدنیت واقعی دست یافته است؟ چرا که چالشهایی نظیر جنگ، نابرابری و بحرانهای زیستمحیطی، با ظهور بحرانهای نوظهور، فزونی یافتهاند. از این رو، شهرها همزمان با بازتاب تلاش انسان برای ساخت جهانی بهتر، یادآور تهدیدهایی هستند که به فروپاشی میانجامند.
آثار پیشرو، نه به مثابه مکانی آرمانی، بلکه نمادی از امیدهای شکستخورده و ساختارهای فروپاشیده هستند. این رویکرد مخاطب را با خرابیها و تناقضاتِ یک آرمانشهرِ محققنشده مواجه میکند تا نقدی عمیق بر وضعیت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی روز ارائه دهد.
