تاریخ و جغرافیا دو نیروی هم‌زمان در شکل‌گیری هویت‌اند؛ تاریخ گذشته را می‌سازد و جغرافیا اکنون را سامان می‌دهد. زیست‌بوم، گهواره‌ای است که انسان تا پایان عمر از آن جدا نمی‌شود.

پروژه‌ی حاضر حاصل مواجهه‌ی من با دگرگونی‌های عمیق جغرافیای زیستی محل زندگی‌ام است؛ دگرگونی‌هایی که با گسترش «مناطق آزاد»، شتابی مضاعف گرفته‌اند. فضاهایی که در ظاهر با وعده‌ی توسعه تعریف می‌شوند، اما در عمل به تعلیق مرزهای طبیعی، زیستی و هویتی می‌انجامند.

در پی تخریب گسترده‌ی جنگل‌های هیرکانی، نابودی پوشش گیاهی و زوال تنوع زیستی در مازندران طی چند دهه، جغرافیای زندگی من ـ و هم‌زمان با آن، درک من از هویت فردی و جمعی ـ دستخوش فروپاشی شده است. «منطقه‌ی آزاد» در این مجموعه نه یک موقعیت اقتصادی، بلکه استعاره‌ای از سرزمینی بی‌دفاع است؛ جایی که طبیعت، حافظه و هویت، در برابر سلطه‌ی صنایع و زندگی ماشینی آزادانه مصرف می‌شوند.

در این آثار، با الهام از نقشه‌های هوایی، به ثبت و بازخوانی تاریخ تخریب زیست‌بوم می‌پردازم. استفاده از ضایعات پلاستیکی غیرقابل‌تجزیه به‌عنوان ماده‌ی خام، ردپای ماندگار انسان صنعتی و پیامدهای برگشت‌ناپذیر آن را بازنمایی می‌کند. این مجموعه تلاشی است برای تاریخ‌نگاری بصری ویرانی؛ ثبت جغرافیایی که هم‌زمان با نابودی‌اش، هویت من نیز در آن دگرگون می‌شود.
<<شعیب گرگانی>>