هنر ایران خاستگاه همزمان نقاشی های پیکره‌ای و انتزاعی و تزیینی بوده است. در هنر تجدد خواه ایران این رویه به آشنایی با جنبه های هنر مدرن فرم گرا تغییر شکل داد اما هنر پیکره‌ای هیچگاه کنار نرفت. بعد از انقلاب و جنگ در ایران این گرایش به شکل متفاوت تری دنبال شد.

بدن و تن مرکز توجه قرار گرفت و از پی انتشار عکس ها و فهم بدن‌های بازنمایی شده، توجه دوباره ای بر این مفاهیم و نیز محتوای آن در زندگی روزمره پس از آن شد. همانطور که صورتبندی های اجتماعی تغییر می‌کرد، عرصه بازنمایی پیکره نیز متفاوت می‌شد.

نمایشگاه پیش رو ((تعدادی)) از آثار نقاشان و مجسمه سازانی را نشان می‌دهد که بلوغ و نمایش هنری خویش را پس از جنگ پیدا کردند. نسلی که با همه تفاوت ها، رویه‌های تازه‌ای را هم در خلق و هم در آموزش در این موضوع و دیگر موضوعات، گشودند.

((بهنام کامرانی))