بیانیه ظرفدیس:

در پاسخ به پرسشی گفتم: نمیدانم چه شد که آفرینش «ظرفدبس»به سراغم آمد؛ اما میدانم آنگاه آمد که اولین مجسمه ام-ده سال پس از طراحی آن و با تاکید بر کار با مس -ساخته شد ؛ و آشنایی من با این فلز شگفت انگیز و جادویی؛ رنگ موانست گرفت.

من نام « ظرفدیس» را در ادامه نامهای « تندیس و سردیس» خواندم و نوآوردم.

ساخت ظرفدیس ها ؛ باز نمایی گوشه ای از توان بازمانده مسگری را مراد می کند؛ یادگاری ناب با پیشینه ای هزاران ساله که اکنون انقراض آن میراث نسل حاضر شده است.

طراحی این آثار با نیم نگاهی به اندوخته های آشکار و نهان در ظرف های مسی سنتی ؛ جسته و گریخته ابعادی از نو نگری در موارد زیر را آزموده است:

     -گذار از ساده به پیچیده؛

     -رهایی از سکون و میسر شدن جنبیدن اثر؛

     -وانهادن زیبایی کلیشه ای و دستیابی به ریخت بندی ناب و بی نیاز از کاربرد؛ همچون بازمانده ظرف های ادوار پیشین که به سان اثر هنری؛ امروز در موزه سراغ

     کنی. می‌گوید:این ظرفدیس ها نواده همان کاسه های متین عهد قدیم اند که تاب نامرادی های این زمانه را نیاوردند و عصیان را در فضا به نمایش گذاشته اند.

شما در دیدار این ظرفدیس ها چه یافتید و یافته خود را چگونه تبیین میکنید؟

نمایش ظرفدیس ها بدون یاد کردن نام « احمد باباوند» تمام عیار نمیشود؛ مسگر به غایت چیره دست و شخصیت میراث فرهنگی خوش مشربی که مهارت دست کم ۷۰ سال چکش زنی حرفه ای را از سال ۱۳۸۶ پشتوانه اجرای طرح های اینجانب کرده است.

در شرایطی که این شخصیت گرانقدر جایگاه شایسته اجتماعی خود را باز نمی یابد، یاد کردن نام و سپاس گفتن از همراهی وی اگرچه کمترین بازتاب جمعی را دارد اما می تواند واکنش دل انگیز طراح ظرفدیس ها قلمداد شود.

گفتنی است «احمد آقا» در فراغت های کارگاهی با حافظ همنشین می شود.

(فرهاد قصیری)

گالری ویستا

خرداد ۱۴۰۵