در ﺳﺎ ل ﻫﺎی اﺧﯿﺮ کارﺑﺮد ﻧﻘﺸـﻪ ﺑـﺮای ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ مکاﻧﯽ اﻓﺮاد و اﺷﯿﺎء، در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﻧﻘﺎط ﺟﻬﺎن، ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﯽﻧﻈﯿﺮ ﺑﺮای ﻫﻨﺮﻣﻨﺪان اﯾﺠﺎد کرد ﺗﺎ از زﺑﺎن و ﻧﻤﺎدﻫﺎی آن در گستره ﻫﻮﯾﺖ، ﻣﺤﯿﻂ زﯾﺴﺖ، ﻓﺮﻫنگ، ﺳﯿﺎﺳﺖ و… ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری کنند. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪان ﺑﯿﺶ از ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ داده ﻫﺎ، از ﻃﺮﯾﻖ ﻧﻘﺸﻪ ، درک، اﺣﺴﺎﺳﺎت و ﺗﺼﻮرات ﺧﻮد را در ﻣﻮرد ﻣﮑﺎن ، ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﺪا ﺟﻠﯿﻠﯽ، ﭘﯿﺶ ﺗﺮ، از اﯾﻦ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ، ﺟﻬﺖ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﺮزﻫﺎی رو ﺑﻪ گسترش ﺧشکی ﻫﺎی زﻣﯿﻦ و از
ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ آﺑﯽ اﺳﺘﻔﺎده کرده اﺳﺖ. وی در آﺛﺎر ﻣﺘﺄﺧﺮ خود، نقشه را به عنوان راهنمایی بصری برای درک موقعیت ﻣکانی درﺧﺘﺎن ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺗﻬﺮان- ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺧﯿﺎﺑﺎن وﻟﯿﻌﺼﺮ-ﺧﻮد، ﺑﻪ کار ﻣﯽ ﺑﺮد؛ ﺣﯿﺎﺗﯽ که ﺑﻪ ﻃﻮر گسترده، در ﺣﺎل ﻧﺎﺑﻮدی اﺳﺖ.
در ﺣﻘﯿﻘﺖ او ﺑﺎ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ کردن اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع، ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎی ﺑﺤﺮاﻧﯽ ﺗﺨﺮﯾﺐ درﺧﺘﺎن و زیستگاه ﻫﺎی ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﺑﻮﻣﯽ را ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﻮد. از آن ﺟﻤﻠﻪ، ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ آلودگی ﻣﺤﯿﻂ زﯾﺴﺖ اﺷﺎره کرد که اﻣﺮوزه ﺑﻪ یکی از اﺻﻠﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﭼﺎﻟﺶ ﻫﺎی زندگی ﺷﻬﺮﻧﺸﯿﻨﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺧﺴﺎرت ﻫﺎی ﺟﺒﺮانﻧﺎﭘﺬﯾﺮی را ﺑﻪ ﺳﺎکنان ﺷﻬﺮﻫﺎی ﺑﺰرگ و ﭘﺮﺟﻤﻌﯿﺖ ﺟﻬﺎن ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯽ کند.