نقطهی پنهان
در سالهای اخیر مصطفی سروریان، با ممارست وجهی از نقاشی را به نمایش گذاشته که در فضای تصویری ایران متفاوت دیده میشود.
او نقاشیهای رنگین خود را از کنار هم چینی نقاط رنگین، شکل میدهد. این آثار همان شیوه نقطه گذاری را دنبال میکنند که از “بوشمنهای استرالیایی” تا “ژرژ سورا” و “پل سینیاک” و بعدتر “یایویی کوساما”، “دمین هیرست” و دیگران به شکلهای مختلف انجام میدادند. اما از دیدی دیگر آثار سروریان جنبهای نقش وار و متمرکز بر صرف زمان و دقت را در خود نشان میدهند که با نقاشان دیگر متفاوت است. گاه طرحهایی نظیر دایره و مربع نیز بر زیرساخت این نقاط نمایان میشود. اما اهمین این آثار دیدن از نزدیک آنهاست و مستغرق شدن در نوسان نقاط رنگینی که نقاش ایجاد کرده، کیفیتی که با عکس منتقل نمیشود و ما را رنگین کمانی از نقاط رویاگون میکشاند، نقوشی که شبیه هیچ چیز نیستند اما ذرات همه چیز را در خود دارند.
((بهنام کامرانی – شهریور ۱۴۰۵))
