بی پایان | بهنام کامرانی
آثار کاغذى به خاطر تاریخ گسترده‌ى خود حاوى امکانات و زبانى هستند که تا به‌اکنون ادامه یافته است. آنها راه بیان بداهه، ارزان، قابل‌حمل و انعطاف‌پذیر را باز می‌کنند و موادی هستند برای ساختارها از اجزا معماری تا کوچک‌ترین دست ساخته‌ها و طراحی‌ها. هنرمندان نه تنها کاغذ را به عنوان ماده به کار گرفته‌اند ، بلکه آن را به عنوان موضوع استفاده کرده‌اند. زمانی که دنیا به سمت دیجیتالی شدن پیش می‌رود، کاغذ روایتی ساده از تاریخ، شکنندگی و قدرت و هویت نشان می‌دهد…
آثارى که دراین مجموعه شاهد آن هستیم به شکلى معاصر بازتاب دهنده‌ى دریافت هنرمند ایرانى از جهان اطراف خویش هستند، جهانى که سرشار از تنوع وقایع مختلف اجتماعى و فردى است. شکاف‌های بی پایان و گستره‌اى را نشان مى‌دهند که در آن تفکرات، احساسات، تاریخ و خاطره به هم رسیده و قابل دریافت هستند. هنرمندان معاصر ایران بر ظرفیت‌هاى فردى و بسط و توسعه‌ى راهکارهاى بصرى، تمرکز بیشترى دارند زیرا منابع بیشترى براى درک محتواى کارشان در اختیار دارند و موقعیت هاى نقادانه‌ى معاصر را دنبال مى‌کنند. هنرمندان معاصر ایران تحولات سریع و چشمگیرى راتجربه کرده‌اند واین وقایع را بیشتر در کار خویش انعکاس مى‌دهند و به بیانگرى فردى خارج از سبک‌ها نیز بیشتر مى اندیشند. مطالبات بیشتر و نگاهى غیر نوستالژیک به سنت‌ها و گذشته دارند. از خصلت رسانه‌هاى نوین بهره مى‌برند و هنر جهانى رارصد مى‌کنند.این آثار راهى براى دیدار و تفکر، در بى‌واسطه ترین شکلش مى‌گشایند. تفکر در مورد عمیق‌ترین و گسترده‌ترین ویژگی‌هاى بشرى و طبیعت، درپر حادثه‌ترین مکان در زمین.